Op het einde van vorig triatlonseizoen besliste ik om het in 2018 nog eens op een IronMan te gooien. Ja, ik hou wel van uitdagingen. Het selectieve parcours van de wedstrijd in Maastricht sprak me wel aan, dus die zou het worden. Met twee sprinttriatlons als opening van het nieuwe seizoen – het BK ploegentriatlon en het EFC-ITC-clubkampioenschap – kende m’n langeafstandsvoorbereiding eerder een atypische start. Maar hé, het moet ook maar zo leuk niet zijn? Beide wedstrijden hielpen me om warm te draaien en lieten me kennismaken met de sterktes van m’n ploegmaats. Het was alweer even geleden dat ik nog op die manier kon genieten van het korte werk maar met een IronMan op het programma zal het uiteraard meer op uithouding aankomen. En daar paste de wedstrijd van 13/05 in Bilzen iets beter in. Alhoewel, met slechts 1 km zwemmen en 10 km lopen kent deze wedstrijd nog niet de grote afstanden, behalve dan het fietsen: goed voor 100 km hardrijden. Dat was het plan. En ook om mezelf vertrouwd te maken met een deel van het parcours van de IronMan. Het relatief lage startnummer (9) deed enige ambitie vermoeden (ik werd er in elk geval in dat kader meermaals over aangesproken) maar verraadde vooral een eerdere deelname (in 2015) met een top-10-notering (8ste plaats). 

 

Met de 14de tijd klim ik uit het aangenaam warme Albertkanaal. Hoogstwaarschijnlijk niet mijn beste zwemprestatie maar ik kon er best mee leven. Het miezert nog wat als ik m’n voeten ietwat klungelig de fietsschoenen inwerk en een poging doe om de collega-atleten in het vizier te houden. Hun tempo lag al van bij de aanvang ongemeen hoog. Na afloop van de wedstrijd verneem ik dat dat tot pakweg kilometer 20 het geval was en het tempo daarna stokte. Wist ik veel. Om de een of andere reden kon ik dat op dat moment niet zelf nagaan. Zonder objectieve data (zoals wattage, hartslag of snelheid) neem ik het parcours en de weerselementen in me op. Even flitst me nog het getal 4500 voorbij. Het aantal fietskilometers van de voorbije vier maanden dat een ploegmaat me kort voor aanvang van de wedstrijd me nog meegaf en waarvoor ik nederig het hoofd buig. Ondanks die handicap hou ik er wel nog altijd een stevig fietstempo op na, al is het onvermijdelijk dat ik door groepjes wordt bijgehaald. Mijn lichaam stuurt lange tijd positieve signalen; tot ik pakweg halfweg krijg af te rekenen met acute pijn in mijn onderrug/bilregio. Een oud zeer dat me vanaf dan meermaals uit de tijdritpositie dwingt en me noodgedwongen het tempo moet doen zakken. Zonde eigenlijk, want de Trek Speed Concept straalt niet alleen snelheid uit; hij hééft het ook. Het duidelijke en pijnlijke signaal dat ik niet sterk genoeg ben om in dit stadium (in dit soort wedstrijden) tegen de betere fietsbenen op te boksen komt niet als een verrassing. Ik hou vol en verbijt de resterende pijn ook tijdens de loopproef. M’n familie schreeuwt me naar de 14de plaats, waarmee ik best tevreden mag zijn. De speaker benadrukt de constante in de triatlonprestaties die Solid Endurance-team boegbeeld Koen De Weerdt en ikzelf de voorbije 20 jaar aan de dag leggen. Ook dat motiveert. Net als de aanmoedigingen van overige supporters en sterke prestaties van ploegmaats. Een mooie sportnamiddag. Nu volgt een meer specifieke voorbereiding richting het langere werk.

 

 

One Comment on “Bikkelen in Bilzen

  1. Zeer mooi verslag Pieter ! Nu verder opbouwen en het wordt een zeer mooi triatlonjaar !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *